Þehadet bir çaðrýdýr tüm nesillere ve çaðlara.....

Böyle diyordu þehid Metin Yüksel... Çaðlarý aydýnlatacak yegane yolun Allah yolunda ölmek olduðunu haykýrdý Fatih Camiinin avlusuna akan temiz kanlarýyla.O aþk ehliydi.Þehadete susamýþlýðý ve kendisinden sonra gelenlere emanet ettiði, uðruna hayatýný verdiði sevdasýydý...

Metin Yüksel, her zaman kardeþlerinin yardýmýna koþabilmek ve kardeþlerinin dertlerine derman olabilmek için çaba sarfediyordu. Hayatýný Ýslam Ümmetininin diriliþine adamýþtý. Mahalle mahalle, þehir þehir koþuyordu Ýslam'ý teblið edebilmek için.

Metin, bir gün gençlerle ders yaparken diðer bir gün fakirlere yardým için koþuyordu. Bir gün mitingde en önde yürürken, diðer bir gün Müslümanlarýn izzetini korumak için Ýslam'a savaþ açanlara karþý mücadele veriyordu.

Ýslam coðrafyasýndaki olaylarý çok iyi takip edip, zulüm gören kardeþlerine destek için en önde haykýrýyordu hakký. Þehidlerin ardýndan imrenerek bakardý hep. ''Þehadet inkýlabýn habercisidir'' diyordu. Cihadý kuþanýp, Þehadeti koymuþtu dualarýnýn baþýna.

Daruþþafaka Lisesinin önünde kurþunlandýðýnda Þehadet þerbetinin tadýný hissetmiþti... Koministlerin silahýndan çýkan üç kurþun vucuduna isabet etmiþti. Davasý için yaptýðý faaliyetlerde hiç bir zaman korkmadý, geri durmadý, tereddüt etmedi Metin. Kafirlerin karþýsýnda Uhud Daðý gibi dimdik ayakta durdu. Mücadelesini hayatýnýn sonuna kadar yýlmadan,yorulmadan devam ettirdi. Geceleri kendi eliyle hazýrladýðý afiþlere Fatih'i süslerken, gündüzlerini de Ýslam Davasýnýn daha çok insana ulaþmasý için çalýþýyor, gençleri organize ediyordu. Fatih Akýncýlarýnýn iyiliði emreden ve kötülüðü yasaklayan, eþsiz bir Kur'an nesli olmasý için elinden geleni yapýyordu. Hayatýnýn hiç bir döneminde boþ durmadý. O her zaman zulmün bu kadar yaygýnlaþtýðý bir asýrda Müslümaným diyen bir kimsenin boþ durmasýnýn mümkün olmadýðýný söylerdi. Arkadaþlarý bile onun bu azmi karþýsýnda hayretlerini gizleyemiyorlardý.

Metin þehadeti arzuluyordu ve bu emeline kavuþmak için çok çalýþmasý gerektiðinin farkýndaydý. Resulullah'ýn yasakladýðý Kavmiyetçilik/Milliyetçilik davasý güdenler ile yapýlan bir çok kavgaya katýlmýþtý. Þehadetinden bir kaç gün önce gerçekleþen kavgada milliyetçilerin elindeki bütün silahlarý toplamýþtý. Daha sonra bu silahlarý onlara geri vermiþti.

Ve 23 Þubat 1979 Cuma...

Soðuk bir Þubat günü... Fatih camii avlusunda insanlar cuma namazý için hazýrlýk yaparken, Metin'de arkadaþlarýyla birlikte camiin yakýnýndaki Vakýflar Yurdunda abdestini almýþ, arkadaþlarý ile birlikte Fatih Camii'ne doðru yola çýkýyordu. Silahýný yanýna almakla almamak arasýnda gitti geldi. Allahýn evine ibadet amaçlý gittiðini düþündü ve silahýný býraktý.

Aðýr adýmlarla Fatih Camii'ne doðru yürüdü. Ýçinde tarif edemediði bir his, adýný koyamadýðý bir duygu vardý. Namazýný kýldýktan sonra uzunca dua etti... Camiiden çýkmak için yavaþ adýmlarla kapýya yürüdü, ayakkabýlarýný aldý ve Unkapaný tarafýndaki büyük kapýdan dýþarý çýktý. Merdivenleri yavaþ yavaþ indi ve Malta tarafýndaki kapýya yöneldi. Bir kaç adým atmýþtý ki Cami avlusu ''Metin'' sesiyle titredi. Arkasýný döndü ve sesin geldiði yöne doðru baktý. Bir el silah sesi duyuldu Cami avlusunda. Yere düþmeden evvel Tekbir getirdi Metin... ''ALLAHUEKBER...'' Ve Allah'ýn arzý bir kez daha hayatýna imanýna þahid tutan bir yiðidin haykýrýþýyla sarsýldý... Olduðu yere yýðýldý Metin... Kalleþçe arkadan vurmayý þiar edinen tetikçi Ülkücü güruhun cellatlarý yere düþen Metin'in baþýna iki kurþun daha sýktýlar... Bir karýþýklýk oldu avluda... Karýþýklýktan istifade eden karanlýk yüzlü katiller münafýkça bir tavýrla tekbirler getirerek kaçtýlar...

Dünyada kalanlarýn telaþesine ve içinde bulunduklarý kaosa inat Metin, Allah'ýn yalnýzca þehidlere nasib ettiði bir iç huzur ile, özlemini çektiði þehadete kavuþuyor ve Rabbinin cennetlerine kanatlanýyordu... Tarih bir kez daha,Tevhid Mücadelesinin sancaktarlýðýný yapan yiðit bir gencin verdiði söze sadýk kalýþýný kaydediyor ve O'nun mücadelesini kendinden sonra gelenlere emanet ediyordu...

Metin Cennete'e kanatlandý... Ýyi insanlarýn onurlu ölümlerle Rablerine kavuþmalarýnýn gerekliliðini hatýrlatarak gitti. Açýkta kalan gözleri ile tamamlanmýþ, zafere ulaþmamýþ bir kavgayý bize emanet ederek gitti.Þehadetin ucuz olmadýðýný,Þehid olabilmek için ancak bir þehid gibi yaþamanýn þart olduðunu öðreterek gitti. Gidiþiyle de bir ders verdi bize. Ve kaný, filizlenmek için kanýný bekleyen bir neslin topraðýný bereketlendirdi...

O bizim öðretmenizdi.Karlý ve soðuk bir Þubat Günü, Fatih Camii'nin avlusuna dökülen kanlarýyla bize son dersini verdi.Ve gitti...

29 sene geçti Metin Yüksel'in bir cemre gibi topraða düþmesinin üzerinden. Ve bugün, yüzlerce Metin, Tevhid sancaðýný dalgalandýrmak için canlarýný vermeye hazýr olduklarýný haykýrmakta. Karanlýðýn dünyanýn dört bir yanýna yayýldýðý 21. asýrda, insanlarý Tevhid Medeniyetinin aydýnlýðýnda davet etmek için, Metin'in açtýðý yolda kararlý adýmlarla yürüyen binler vardýr þimdi meydanlarda.

Ve Ahzab 23'ün taptaze tefsiri ile bir kez daha sarsýlýr dünya...

"Mü'minlerden öyle erler vardýr ki,Allah'a verdikleri söze sadýk kaldýlar ve þehid oldular...Kimileri de þehitlik beklemektedir...Onlar hiç bir surette sözlerini deðiþtirmemiþtirler."(Ahzab 23)